Victoria Peak: klasyk, który da się zrobić za darmo
Każda opowieść o panoramie Hongkongu zaczyna się na Victoria Peak – i słusznie, bo widok na Central, port i Koulun to jedna z największych miejskich panoram świata. Większość turystów wjeżdża kolejką Peak Tram i płaci za taras widokowy Sky Terrace 428, ale fotografowie znają lepszy sposób. Wystarczy przejść około piętnastu minut płaską, zacienioną ścieżką Lugard Road, która okrąża szczyt, by dojść do całkowicie darmowego punktu widokowego z bodaj lepszym kadrem: wieże Central na pierwszym planie, za nimi Victoria Harbour, a w tle wzgórza Koulunu. Ścieżka jest wygodna i utwardzona, więc sprawdza się także po zmroku.
Praktycznie: Peak Tram kosztuje około HK$88 w dwie strony, a weekendowe kolejki potrafią zjeść godzinę wieczoru. Autobus 15 z Central albo taksówka omijają tłok. Na klasyczne ujęcie warto zjawić się przy barierce Lugard Road co najmniej godzinę przed zachodem.
Braemar Hill: tu chodzą lokalni fotografowie
Zapytajcie hongkońskiego fotografa o ulubione miejsce na skyline, a wielu wcale nie wskaże Peaku, tylko Braemar Hill i skalny występ zwany Red Incense Burner Summit. Krótkie podejście zaczyna się przy Braemar Hill Road powyżej North Point; po dwudziestu-trzydziestu minutach łatwego marszu pod górę wychodzi się na głazy zwrócone ku wschodniej części portu. Kadr jest ciaśniejszy i bardziej dramatyczny niż z Peaku: Causeway Bay, Central i Koulun zlewają się w jedną gęstą ścianę świateł.
Miejsca jest mało, więc w pogodne wieczory, zwłaszcza weekendowe, pozycje statywowe znikają błyskawicznie. Najlepiej przyjść w dzień powszedni, zabrać czołówkę na zejście i wodę – wilgotność Hongkongu daje się we znaki nawet na krótkich podejściach.
sky100 i bary na dachach
Po stronie Koulunu wysoki punkt widokowy to sky100 na setnym piętrze International Commerce Centre, najwyższego budynku Hongkongu – to najwyższy kryty taras widokowy w mieście. Bilety online zaczynają się od około HK$188 i są tańsze niż przy kasie. Fotografuje się przez szybę, więc warto przycisnąć obiektyw do szkła albo użyć gumowej osłony, żeby zabić odbicia.
Klimatyczniejszą alternatywą jest drink z widokiem. Ozone na szczycie hotelu Ritz-Carlton w tej samej wieży reklamuje się jako najwyższy bar Azji. Koktajle są drogie – liczcie HK$150-200 za sztukę – ale to bilet na taras ponad chmurami. Obowiązuje dress code smart casual: bez klapek i koszulek bez rękawów u panów. Podobne widoki, nieco taniej, oferuje kilka rooftopów w Central i Tsim Sha Tsui.
Poziom morza: promenady i Star Ferry
Najczęściej fotografowany widok Hongkongu wcale nie powstaje z góry. Promenada Tsim Sha Tsui ustawia całą panoramę wyspy Hongkong po drugiej stronie wody, a kawałek na zachód trawniki West Kowloon Art Park dają ten sam widok z palmami i znacznie mniejszym tłumem. Zachód słońca jest tu piękny, ale prawdziwa magia zaczyna się około trzydziestu minut po zachodzie, gdy niebo trzyma głęboki granat, a wieżowce zapalają światła. Warto zostać na A Symphony of Lights – codzienny pokaz świateł i laserów o 20:00. Statyw na promenadzie zwykle nie przeszkadza nikomu; wystarczy nie blokować barierki w trakcie pokazu.
Miejsca instagramowe: kolorowe osiedla i Monster Building
Najczęściej udostępniane lokacje fotograficzne Hongkongu to zwykle budynki mieszkalne – i to powinno ustawiać nasze zachowanie.
- Choi Hung Estate – pastelowe, tęczowe bloki nad boiskiem do koszykówki na dachu parkingu. Najlepsze światło rano.
- Yick Cheong Building w Quarry Bay, zwany Monster Building – kanion piętrzących się mieszkań znany z filmu Transformers: Wiek zagłady; część tego samego podwórza tworzy Montane Mansion.
To czyjeś domy, nie plan filmowy. Fotografujemy dyskretnie i szybko, nie hałasujemy, nie blokujemy korytarzy, schodów ani wejść i nie używamy drona – mieszkańcy skarżą się od lat, a tablice jasno określają zasady. Jeśli ochroniarz prosi, by przestać – przestajemy.
Widoki z szlaków, złota godzina i sprzęt
Doświadczeni górscy piechurzy zachwycają się Kowloon Peak i półką skalną zwaną Suicide Cliff – nazwa nie jest żartem. Końcowa wspinaczka jest naprawdę eksponowana i zdarzały się akcje ratunkowe; podchodźcie tylko przy suchej skale, z dobrą kondycją i pewnym krokiem. Łatwiejsza alternatywa o podobnym charakterze jest Devil's Peak koło Yau Tong, kilkanaście minut spacerem od metra.
Zasady czasowe: skyline wygląda najlepiej w blue hour, mniej więcej trzydzieści minut po zachodzie słońca; najczystsze powietrze przypada na jesień i zimę. Podróżny statyw opłaca się na wieczorne sesje na promenadach, ale pamiętajcie, że MTR zakazuje rozstawionych statywów w godzinach szczytu – w pociągu sprzęt jedzie spakowany.